هدف: پیشرفت روزافزون فناوریهای نظامی، بهویژه تهدیدهای هوایی آینده ازجمله پرندههای بدون سرنشین، لزوم توجه علمی و دقیق به مقولة مدیریت تهدیدات را اجتنابناپذیر میکند. اصلیترین جنبة محیطهای عملیاتی آینده مباحث شناخت محیط، آیندهپژوهی و پیشبینی ضرورتهای مدیریت تهدیدها است. هدف پژوهش حاضر چگونگی مدیریت تهدیدهای ریزپرندهها در محیط عملیاتی آینده است. روش: این پژوهش از نوع کاربردی است که از روش کتابخانهای (مطالعه اسناد و مدارک با ابزار فیشبرداری) و روش میدانی (با ابزار مصاحبه) برای گردآوری دادهها و از نمونهگیری هدفمند قضاوتی برای انتخاب حجم نمونه استفاده شده است. برای تعیین اولویت اقدامات لازم و برای مدیریت تهدیدهای ریزپرندهها در زمان صلح و زمان بحران و جنگ، در محیط عملیاتی آینده از روش AHP بهره جسته شد. یافتهها: نتایج حاصل از انجام تحقیق، نشان میدهد که متغیرهای اصلی تحقیق با ضریب هماهنگی کمتر از 1/0 در محیط عملیاتی آینده تأثیر گذارند. نتیجهگیری: پیشنهاد تحقیق بر اساس نتایج آن چنین است که مسئولان دفاع هوایی بر شناخت تهدیدهای ریزپرندهها و نیز لزوم تحول در نحوة مدیریت تهدیدها در محیط عملیاتی آینده، در زمان صلح و جنگ، توجه کنند و با اولویت اتخاذ استراتژی دفاعی مناسب شامل: اقدامات پیشگیرانه و واکنشی با ارتقاء قابلیتهای کشف تهدیدهای ریزپرندهها و بهکارگیری فناوریهای نوین و متناسب در سامانههای سلاح پدافند هوایی تاکید و اهتمام بیشتری داشته باشند.
آندره بوفر؛ (1369). استراتژی اقدام، ترجمه مسعود محمدی، تهران: دفتر مطالعات سیاسی و بینالمللی
ایان، مکلین (2015). مترجم حمید احمدی، فرهنگ علوم سیاسی آکسفورد، تهران: نشر میزان
بوزان، باری (1378). مردم دولتها و هراس. تهران: پژوهشکده مطالعات راهبردی
پورشاسب، عبدالعلی؛ پورصادق، ناصر و عزیزی، محمد (1397). ارائه الگوی ارتقاء سازمان برای رزم در جنگهای آینده، فصلنامه مطالعات دفاعی استراتژیک، دوره 16 (شماره 73): صفحه 26- 5
جان، کالینز (1383) استراتژی بزرگ (اصول و رویهها). ترجمه کورش بایندر، تهران: اداره نشر وزارت امور خارجه
جعفرزاده، علیاکبر (13947). فرهنگ آکسفورد المنتری، تهران: دانشیار
حافظ نیا، محمدرضا (1385). اصول و مفاهیم ژئوپلیتیک. چاپ اول، تهران: موسسه چاپ و انتشارات آستان قدس رضوی
درویشی سه تلانی، فرهاد (1396). بررسی مقایسهای رویکرد آمریکا نسبت به ایران بر اساس اسناد امنیت ملی آمریکا 2014-1993، فصلنامه سیاست دفاعی (شماره 25): صفحه 104- 75
روشن، علیاصغر و فرهادیان، نورالله (1385). فرهنگ اصطلاحات جغرافیایی سیاسی ـ نظامی، چاپ اول، تهران، انتشارات دانشگاه امام حسین (ع)
سیاری، حبیبالله (1392). سیاست دفاعی، جزوه درسی: دانشگاه عالی دفاع ملی
ولیوند؛ شهلایی و مهرنیا (1389). نظریههای راهبردی، انتشارات دافوس
Johanna Frew, ‘Drone Wars: The Next Generation’, Drone Wars UK, May 2018. [Online]. Available: https://dronewarsuk.files. wordpress.com /2018/05/dw-nextgeneration-web. pdf.
NATO Standardization Office (NSO), ‘ATP-3.3.8.1 Minimum Training Requirements for Unmanned Aircraft Systems (UAS) Operators and Pilots’, Edition B Version 1, May 2019.
Patel, B. & Rizer, D. (2019). CounterUnmanned Aircraft Systems: Technology Guide. New York: U.S. Department of Homeland Security: Science and Technology Directorate.
Hassanalian, Mostafa; Abdelkefi, Abdessattar. (2017). Classifications, applications, and design challenges of drones: A review. Progress in Aerospace Sciences, 91, 99-131
Harry R. Yarger (2006) Strategic Theory For The 21st Century:The Little Book On Big Strategy
FM 3-14. Army Space Operations. 30 October 2019.
FM 3-0. 6 October 2017.
André Haider, ‘Remotely Piloted Aircraft Systems in Contested Environments’, JAPCC, Kalkar, 2014. [Online]. Available: https://www.japcc.org/portfolio/remotely piloted-aircraft-systems-in-contested-environments-a-vulnerability-analysis/. [Accessed 13 Oct. 2020].
Haider, ‘Unmanned Aircraft System Threat Vectors’, in ‘A Comprehensive Approach to Countering Unmanned Aircraft Systems’, JAPCC, 2020.
André Haider, ‘A Comprehensive Approach to Countering Unmanned Aircraft Systems’, Joint Air Power Competence Centre (JAPCC), 2019. [Online]. Available: https://www.japcc.org/portfolio/a-comprehensive-approach-to-countering-unmanned-aircraft-systems/. [Accessed 13 Aug. 2020].
Bansod, R. Singh, R. Thakur, and G. Singhal, "A comparison between satellite based and drone based remote sensing technology to achieve sustainable development: a review, (JAEID), vol. 111, pp. 383-407, 2017.
The NATO Countering Unmanned Aircraft System Working Group (NATO C-UAS WG) has been formally established through the approval of the Countering Class I UAS practical framework, endorsed by NATO’s Defense Ministers on their meeting on 13–14 Feb. 2019.
