دانشگاه فرماندهی و ستاد ارتش جمهوری اسلامی ایران آینده‌پژوهی دفاعی 2588-428X 11 41 2026 08 23 Hypersonic Weapons and Their Threats to Strategic Stability by the Horizon 2040 تسلیحات هایپرسونیک و تهدیدات آن برای ثبات راهبردی در افق 2040 1 39 736467 10.22034/dfsr.2026.2088643.2015 FA سید مهدی علوی دانشجوی دکترای مدیریت دفاعی، دانشگاه فرماندهی و ستاد آجا، تهران، ایران. 0009-0006-7148-9781 Journal Article 2026 01 13 Background and Objective: This article focuses on the structural implications of hypersonic weapons, examining the impact of this technology on strategic stability within the international system and outlining alternative futures up to the horizon of 2040. The research problem is that hypersonics are not merely a technological upgrade in speed; rather, by compressing decision-making time, increasing ambiguity regarding origin, destination, and warhead type, and deepening the gap between offensive weapons and defense systems, they are fundamentally transforming the classical logic of deterrence. Methods: The research adopts a qualitative approach based on directed content analysis. From 128 identified sources, 84 valid scientific and strategic sources were selected after refinement, yielding over 62 initial codes. Through the selective coding process, three key drivers—namely "strategic instability," "ineffectiveness of missile defense systems," and "unintended escalation and strategic ambiguity"—were identified and converted into core uncertainties. Subsequently, employing three-dimensional scenario building and Causal Layered Analysis, eight alternative scenarios were designed, ranging from instability in an environment of autonomous command and control systems and arms racing to the formation of institutional cooperation and deterrence based on effective active defense. Findings: The findings indicate that the future of strategic stability depends less on fixed technical characteristics and more on technological governance, the level of system autonomy, strategic transparency, and the degree of international cooperation. Conclusions: underscores the necessity of redefining the concept of strategic stability in a multipolar environment and emphasizes human control, preventive diplomacy, and confidence-building regimes to manage the risks of unintended escalation. زمینه و هدف: تسلیحات هایپرسونیک با ویژگی‌هایی چون سرعت بالا و مانورپذیری، پارادایم تهدیدات سنتی را دچار دگرگونی کرده‌اند لذا این مقاله با هدف شناسایی تهدیدات این تسلیحات به بررسی تأثیر این فناوری بر ثبات راهبردی در نظام بین‌الملل در افق ۲۰۴۰ و ترسیم آینده‌های بدیل انجام شده است. مسئله محوری در این پژوهش آن است که هایپرسونیک‌ها صرفاً یک ارتقای فناورانه در سرعت و دقت نیستند، بلکه با فشرده‌سازی زمان تصمیم‌گیری، افزایش ابهام در منشأ، مقصد و نوع کلاهک و تعمیق شکاف میان توان تسلیحات تهاجمی و سامانه‌های دفاعی، منطق کلاسیک بازدارندگی را دچار دگرگونی می‌کنند. روش‌ها: پژوهش با رویکرد کیفی و تحلیل محتوای هدایت‌شده انجام شد. از میان ۱۲۸ منبع، ۸۴ منبع معتبر انتخاب و ۶۲ کد اولیه استخراج گردید. با بهره‌گیری از سناریونگاری سه‌بعدی و تحلیل لایه‌ای علی، هشت سناریو برای افق ۲۰۴۰ تدوین شد. یافته‌ها: سه پیشران کلیدی تهدید شامل «بی‌ثباتی راهبردی»، «ناکارآمدی سامانه‌های دفاع موشکی» و«تشدید ناخواسته و ابهام راهبردی» شناسایی شد. سناریوهای احصا شده بر مبنای عدم قطعیت‌ها طیفی از فروپاشی ثبات در محیط «آنارشی الگوریتمی تهاجمی» تا «بازدارندگی اصلاح‌شده همکاری‌محور» را نشان می‌دهند که در آن آینده ثبات راهبردی بیش از آنکه تابع ویژگی‌های فنی ثابت باشد، به نحوه حکمرانی فناورانه، سطح خودمختاری سامانه‌ها و میزان همکاری بین‌المللی وابسته است. نتیجه‌گیری‌ها: تهدید اصلی هایپرسونیک‌ها نه در قدرت تخریب، بلکه در اختلال فرآیند تصمیم‌گیری و ادراک نهفته است. برای مدیریت ریسک تشدید ناخواسته، بازتعریف مفهوم ثبات راهبردی، حفظ «انسان در حلقه تصمیم»، توسعه رژیم‌های شفافیت و دیپلماسی پیشگیرانه ضروری است.

https://www.dfsr.ir/article_736467_4ab0adb15424e75ffc93ac86c6f9f95d.pdf